आपल्या मनातली गोष्ट सांगून पहावी असं वाटणा-या प्रत्येकासाठी, आयुष्यात एकदा तरी कादंबरी लिहायची आहे असं ठरवणा-यांसाठी.
हा संपूर्ण उत्सव मुंबई विद्यापीठाच्या संज्ञापन आणि पत्रकारिता विभागातर्फे साजरा केला जातो आहे.

सचिन तेंडुलकरला देव मानणारे जसे कोट्यवधी चाहते आहेत, त्याचप्रमाणे त्याला शिव्या घालणारांचीही नवी जमात जन्माला आलीय... त्यापैकी एकाही टीकेला सचिनने उत्तर दिलेले नाही. परंतु एका चाहत्याने मात्र सचिनसाठी बॅट हातात घेतलीय...

पानिपताची लढाई ही इतरांसाठी इतिहासाच्या पानांतील फक्त एक लढाई असेल, पण मराठी माणसासाठी ती एक भळभळती जखम म्हणून राहिली आहे. १४ जानेवारी १७६१ या दिवशी राष्ट्ररक्षणासाठी एक पिढी महाराष्ट्राने पानिपताच्या वेदीवर समर्पित केली. म्हणूनच ही पुण्यभूमी मराठी मनासाठी केवळ युद्धभूमी राहत नाही तर ते पवित्र समरतीर्थ ठरतं.

पानिपताच्या महासंग्रामाला येत्या जानेवारीत अडीचशे वर्षे पूर्ण होत आहेत . शिवाजी महाराजांचे नाव घेतल्यावर ज्याचा ऊर अभिमानाने भरून येत नाही आणि पानिपताचे नाव घेताच ज्याला दु:खाने हुरहूर लागत नाही, तो मराठी मनुष्यच नव्हे! यानिमित्ताने विश्‍वास पाटील यांनी जागवलेले हे ध्यासपर्व!

मोहंजोदडो मध्ये लोखंडाच्या कुठल्याही वस्तू सापडल्या नाहीत,ऋग्वेदामध्ये आर्य लोखंडी हत्यारे वापरत होते आसे वर्णन आहे.......या वरून आर्य संस्कृती व मूळ भारतीय संस्कृती यात फरक आढळून आला .

खरे म्हणजे झोटिंग आणि मुंज्यांचा नाद सोडून राजकारणाबाहेर असलेल्या संवेदनशील मराठ्या-ब्राह्माणांनी एकत्र बसून चर्चा केली पाहिजे. त्यातून मार्ग निघू शकतो. भारत पाकिस्तानशीही बोलतो तर मराठ्यांना ब्राह्माणांशी बोलायला काय हरकत आहे? सगळ्याच ब्राह्माणांना आणि सगळ्याच मराठ्यांना आरोपीच्या पिंजऱ्यात उभे करणे समाजस्वास्थ्याचे लक्षण नाही.

प्रत्येकानेच असा विचार करुन कृती केली तर?

टागोरांच्या चित्रकलेची महती सांगणारा हा लेख-

‘आरं काय सांगायचं तुमाला लेकरांनू! यल्लामाच्या यात्रंच्या वेळची गोष्ट. तवा मी असंन पंधरा-सोळा वर्षाचा, पण शरीर काय! जसं लवलवतं पातं! देवीच्या देवळाबाहेर निसती ढोलावर टिपरी पडली न् काय... सरासरा अंगावर काटा आला... अशी सर्वांगातून वीज गेल्यागत झालं का नाई... अन् पायांनं धरला ताल! धरता धरता कधी उटलो आनि नाचायला लागलो त्येच ध्यानात आलं न्हाय.

आजची काही माझी तुरुंगातली पहिली वेळ नव्हती. ह्या आधीही दोनदा आले होते मी इथे. पण दोन्ही खेपेस जरा घाईगडबडीत होते. ह्या वेळेला मात्र ठरवले होते की निवांतपणे जायचे. गेल्या खेपांमध्ये फक्त स्त्री कैद्यांच्या बराकी, भटारखाना आणि रोजगार प्रशिक्षणाची पत्र्याची शेड एवढाच परिसर ओझरता पाहिलेला.